آمدم...مصمم تر آمدم...

اون زمان مینوشتم از حرفهایی که باید زده میشد و در مورد مسایل جامعه مینوشتم.مسایلی که معضل همه بود و در حقیقت درد اون به همه تسری پیدا میکرد.ابتدا بسیار ساده مینوشتم ولی بعد مدتی نوشتنم وزن پیدا کرد و دوستانی هر چند اندک پیدا کردم..

تا اینکه بلاگفا کرش کرد و خیلی از وبلاگها من جمله وبلاگ من هم خراب شد و نتونستم بازیابی کنم..

دیگه دستم به نوشتن نمیرفت..

تا اینکه ۶ ماه پیش دوباره شروع به نوشتن کردم.

الان که مینویسم برای اینکه زمان کارم زیاده شاید نتونم همیشه بنویسم ولی نوشتن از خودم و جامعه همیشه یک درد برای من هست و امیدوارم این درد التیام پیدا نکنه..

امروز با خودم تصمیم مهمی گرفتم که امیدوارم بهش پایبند باشم:

اول اینکه:نوشتن فقط در این وبلاگ درد من هست و من مشی خودم رو ادامه میدم و به کسی و چیزی اجازه منحرف کردن راه و روش این وبلاگ رو نخواهم داد..

دوم اینکه:منظم نوشتن در دستور کارم قرار میگیره و حداقل هفته ای یک پست خواهم گذاشت..

سوم اینکه:میخام مطالب پرمغز بگذارم و البته این مستلزم مطالعه دقیق و مستمر من هست و امیدوارم روزی یکساعت به مطالعه کتابها و سایتهای مرتبط بپردازم..

و چهارم اینکه:سیستم کامنت گذاری رو برای مدتی حذف میکنم تا ابتدا تکلیف خودم برای تفکر و نوشتن مشخص بشه و در حقیقت خودشناسی میکنم سپس سیستم کامنت گذاری رو برای دوستانم و خوانندگان وبلاگم باز خواهم گذاشت..

در پایان هم باز حرف اولم رو تکرار میکنم که نوشتن این وبلاگ برای گشایش دردم هست و بخام در آینده ببینم که کجا بودم..

به امید پایبندی به آرمانهایم..