چه دوستهای خوبی داشتم...
چقدر خوب بود که جایی رو داشتم که همفکرام بهم سر میزدن و از با هم بودن پرانرژی میشدیم...
درست بود که همو نمیدیدیم ولی درک میکردیم همدیگه رو و دردمون انگار مشترک بود..
با هم خوب بودیم..چقدر خوب بود اونموقع که به هم زخم زبون نمیزدیم...
ایکاش هم کسی که اینجا بهم سر میزدن دوباره میومدن و با هم گپ میزدیم و غم و غصه هامون رو فراموش میکردیم...
آره اون روزها...
برچسب:
نویسنده: یاسین رستمیان